Τι απατηλό που είναι το παρόν.
Νομίζει κανείς πως είναι παντοτινό ώρες ώρες.
Τρεις από τις πιο τραυματικές εμπειρίες στην ιατρική είχαν να κάνουν με το τέλος.
Πρώτη,μια 32χρονη που ουσιαστικά πέθανε στα χέρια μου-απέπνευσε την άλλη μέρα.
Κι ήθελε τόσο πολύ να ζήσει.Έκλαιγε περιγραφοντάς μου πως παντρεύτηκε η αδερφή της κι αυτή δεν πήγε(ήταν πολύ άρρωστη),και πως δε θα την ξαναδει.Ήταν δεν ήταν 40 κιλά στην αγκαλιά μου όταν τη μετέφερα από το καροτσάκι στο κρεβάτι καθώς μου διηγούταν.
Όλα στα επείγοντα.
Η δεύτερη,μια 35χρονη στην ιατροδικαστική-τελευταία μέρα.
Ετοιμάστηκε,έφτιαξε τα μαλλιά της,βάφτηκε,έβαλε τις γόβες της,τα κοσμηματά της,φόρεσε τα καλά της και μια γερή θηλιά.
Τρίτη μια 15χρονη.Σκληρό θέαμα.
Μπήκα στο δωμάτιο της ΜΕΘ και τραβούσε απεγκεφαλισμούς,καμμιά επαφή με τον κόσμο,γυμνό σφριγηλό σώμα με μια πεταλούδα δεξιά στη λεκάνη,σύντομα από χου εις χουν.
Μη αναστρέψιμη κατάσταση,είχε πάρει οργανοφωσφορικά.
Μου πήρε πολύ χρόνο να ξεπεράσω αυτές τις εμπειρίες.
Ίσως να προτιμούσα να μη τις είχα ζήσει.3 περιπτώσεις με τρανταχτό τέλος.
Παραδόξως,τις βίωσα παρόμοια συναισθηματικά.
3 άνθρωποι που αντιστάθηκαν μέχρι τελευταίας στιγμής και δε θέλησαν να παραδοθούν,ο καθένας με το δικό του τρόπο,στη μοίρα τους.
Δε νομιμοποιώ την αυτοκτονία.Εν αντιθέσει,τη θεωρώ λιποταξία.Όμως για αυτούς τους ανθρώπους,τα ύστατα χαίρε τους ήταν αν μη τι άλλο -ηθελημένα ή όχι,μίζερα ή όχι-δηλώσεις πως η ζωή δεν αξίζει μονάχα για να τρως και να αναπνέεις,μα πως κάθε ένας θέλει να βρει το νοημά του,να ζήσει και να βιώσει πράγματα που να τον γεμίζουν και να τον κρατούν ακέραιο.
Η πρώτη ήθελε να ζήσει πλἐον μέχρι και ένα λεπτό παραπάνω,έστω και γεμάτο παράπονο.
Η δεύτερη ήθελε να ζήσει μια αγάπη που έχασε.
Και η τρίτη μια άλλη ζωή που ένιωθε πως δε θα ζούσε.
Αν και η πρώτη ήταν μίζερη(πολύ),με σόκαρε αυτή η κραυγή για περισσότερες στιγμές και πόσο νωρίς είναι,και πόσο πριν απ΄όλο αυτό πίστευε ότι θα ζούσε και μετά τα 32 και πρόσμενε τα καλλίτερα για μετά,αλλά να που τώρα τα κοκκαλιάρικα κίτρινα δακτυλάκια της γραπώνονται απ'το χέρι μου,το κίτρινο του κεριού στην άσπρη ιατρική ρόμπα και τα μάτια της γεμάτα δάκρυα-χαμένες ελπίδες για το αύριο που δεν ήρθε ποτέ.
Η δεύτερη,χρόνια καταθλιπτική,ήταν σα να έλεγε : ό,τι νομίζω πως ήθελα να ζήσω το έζησα,μα τώρα κενό.Απ'το να καταλήξω ένα νεκροζώντανο αποξηραμένο κουφάρι,κυράτσα γεροντοκόρη,προτιμώ μια εντυπωσιακή -όπως πάντα- έξοδο,έστω και στο τίποτα.
Γιατί μπροστά στο πτώμα,καταλαβαίνεις πια,πως δεν υπάρχει κάτι άλλο πλέον.
Και η τρίτη ψιθύριζε : Να που ήρθα,αλλά και σ'αυτό το λίγο υπέφερα.Δε με ενδιαφέρει το μετά γιατί τίποτα δε μου εγγυάται καλλίτερους δρόμους.Ώρα να φεύγω πριν κι άλλα συμβούν,μάλλον τρέχω σ'άλλες ταχύτητες και δε το σηκώνει όλο αυτό το σύστημά μου.
(Παρένθεση,οι δυο τελευταίες ήταν και οι δυο όμορφες,η πρώτη εντυπωσιακή,η δεύτερη μια κούκλα με λατινοαμερικάνικα χαρακτηριστικά,και οι δυο χωρίς κάποιο μέλος οικογένειας.
Δεν έχω ακόμα,και μάλλον δεν πρόκειται,αποκωδικοποιήσει αν έπαιξε κάτι κάποιο ρόλο).
Αυτά τα συμβάντα με είχαν σημαδέψει αρκετά για καιρό που δε μπορούσα να τα χαρακτηρίσω.
Πλέον πιστεύω πως το τέλος υπογραμμίζει την ύπαρξη.Κι έχει δυο χρησιμότητες.
Ο Θάνατος από μόνος του δεν είναι θλιβερός ή ευχάριστος.(άλλο ζήτημα ο κοινωνικός θρήνος).Ο θάνατος για τον καθένα είναι ο απολογισμός· το μέσο να αξιολογήσεις αν όλο αυτό είχε τελοσπάντων κάποια ουσία και με το 'ναι' να ηρεμήσεις,ή αντίθετα να πανικοβληθείς που δεν μπορείς πια να γλείψεις το χρόνο σου,κι ό,τι ήταν,ήταν.
Η άλλη του χρησιμότητα,σε πιο παραγωγικό επίπεδο,είναι πως η γνώση και η συνειδητοποίηση του -κάθε είδους- τέλους σε ξυπνάει και σε σε παρακινεί να γευτείς στην ολότητά του το εκάστοτε κάθε τι. Διότι δεν έχεις άπειρο χρόνο και πόσο ανόητο είναι να τον αφήνεις αυτός να κάνει τον κύκλο του κι εσύ απλά να τον κοιτάς να τρέχει σε άναρχη τυφλή τροχιά γύρω σου,αντί να τον τιθασεύσεις,να του δώσεις το σχήμα,το άρωμα,το χρώμα και την υφή που θες εσύ και να κάνεις τη ζωή,ζωή Σου.
κι εσύ μικρέ θρασύ βαυκαλιζόμενε απατεωνίσκε,κάθεσαι και ψευτοκλαίγεσαι που δεν έχεις πια να χαριεντίζεις πούρα και ακριβά ουίσκια , και πως τι είναι η ζωή χωρίς αυτά.
και μιζεριάζεις · ενοχοποιημένος, κομπλεξικός μικροαστός, που σου χάρισαν χρυσούς δήθεν καθρέφτες να φαντάζεις τεράστιος, μα τώρα ξεφτυσμένοι αντανακλούν την ξιπασμένη αλήθεια σου .
Κρίση σαρακιάζει τη βαθιά σου ύπαρξη και σε ξυπνά απ'τον επίπλαστα ευημερή σου λήθαργο- κρίση είναι οι δόσεις που δεν έχεις πια να πληρώσεις την πλάσμα τηλεόραση - Είναι που δε σου φτάνει πια η πρέζα της αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι για να παραπλανήσεις τα βράδια σου,με κατασταλτική άνοστη διασκέδαση, τις δυσανάγνωστες πληγές σου, που χάσκουν υστερικά : την κατάκοιτη νεογνή σκέψη, την ουδέποτε ελεύθερη επιθυμία, την σκοτεινή άβυσσο του κενού σου.
