Στο μετρό

Στο μετρό

Μεθάω αυτές τις στιγμές που νιώθεις θεός

που περπατάς κραδαίνοντας το χρόνο και το πάντα

στρείδι στο χέρι σου

φεγγοβολείς μια ελπίδα παράταιρη,

ίσως και παρελθοντική,

που δε σε νοιάζει το αύριο,μα τώρα

τα μαλλιά σου γεννούν χιλιάδες φωτεινά "εγώ"και"κοιτάξτε με"

χωρίς προσπάθεια,χωρίς ανασφάλεια

μια πολύχρωμη αχτίδα με διαπερνά

με δένει με ανοιξιάτικα φιλιά κι αιώνες ερώτων κάτω απ'τα δέντρα

το γλυκό λευκό και το αειθαλές κόκκινο.

Μέσα σε μια στιγμή μυρίζω το άφθαρτο των είκοσι χρόνων

πόσο ζηλεύω-ζηλεύω-ζηλεύω

Θέλω να ζήσεις όσα δεν έζησα

να ζητήσεις τον κόσμο κόμπο για εσἐνα

γιατί για εσένα αξίζει που υπάρχει

που είσαι τόσο όμορφη όσο ίσως ήμουν κι εγώ

πριν μάθω πως υπάρχω

να σε αγγίξω για να κερδίσω λίγη αθανασία

νύφη μιας οδυνηρής αποδοχής

ή να σε γεννήσω πριν ξεχαστώ,

κόρη αμαζόνα άφοβη

να με φτύσεις ξανά στο μέλλον ολοκαίνουρια