Τότε
στην πορτοκαλί αχτίδα απ'το παράθυρο καθώς έμπαινε
τα μπράτσα σου δίχρωμα ιριδιστά
και τα χείλη σου ξερά μισάνοιχτα
Η τελευταία μέρα του κόσμου κι έχει αφόρητη ζέστη.
Αγκυλώνομαι πάνω στο όραμα
το πανωφόρι της ύπαρξης που κρυώνει κι υποφέρει
μα με γούστο ιδιότροπο δε φορά ό,τι κι ό,τι.
Με απειλεί πως θα σ'αφήσω μόνη.
μα αν μ'αφήσεις πρώτη εσύ,
σε ποιόν θα έχω να ακουμπάω το μυαλό μου σαν με βαραίνει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου