apriori τυφλές

Αλληλούια στην άνοιξη του σκοταδιού
στην ακατάπαυστη παραφιλολογἰα των συνωμοσιολόγων
που αποδεικνύονται πλέον ούτε αληθείς,μα ούτε και λάθος.

που είστε τώρα μικρά φωτεινά μυαλουδάκια
που η ανθρωπότητα ποτέ δεν προσκύνησε στο μεγαλείο σας
παρά τρία ζήτω ηχολαλούσαν πάντα στη λατρεία του φόβου?

που είστε τώρα

που έχετε λουφάξει

σαστισμένα χειλάκια διστάζουν να ανοίξουν
αλλά τι να πουν άλλωστε

ιντελλεκτουαλικά αυνανιζόμενες μωρές παρθένες
καθηγήτριες-ελιτίστριες πλύστρες
πιθανολογούσατε πως πλέετε σε θάλασσες ιδεών
μα μπροστά σας δε βλέπατε πως πνίγεστε στο βούρκο

και τα πόδια σας δε τα χάιδευαν τα φύκια
μα τα νανούριζαν μηχανορράφες σκέψεις
αυλικοί διπρόσωποι που σας αγόρασαν σε κίνηση ΜΑΤ

Που είστε τώρα που χρη η ελπίδα?
που είστε τώρα που η νεολαία ματώνει
οι εργαζόμενοι βογκάνε

οι γέροι σέρνονται στους δρόμους?

και δε μπορώ πιο καθαρά να το πω
πως τα μάτια καίνε κάθε στιγμή σαν πρωινό αυγούστου
κάθε φορά που με έναν άνθρωπο μιλώ
και δεν φωτίζει ούτε ένα χρώμα τις εκφράσεις
μόνο σκληροί γκρεμοί και μεγάλες αποφάσεις