Λέξεις Παλέτες

Γιατί λοιπόν να μη μπορώ να ζωγραφίσω με χρώματα.
Ίσως διότι.
Έτσι πρέπει να ζωγραφίζω με τις λέξεις.
Δυσκολία μεγάλη.Να είσαι πιστός σἀυτά που έχεις νιώσει,αυτά που έχεις ζήσει,αυτά που έχεις βιώσει και να μη σε καταπιεί η τρικυμία της γλώσσας και των πεπερασμένων λέξεων με τις άπειρες έννοιες-να μη σε οδηγήσει εκεί που θέλει αυτή.
Να (μη) θες να πεις κάτι και τελικά να,να που γράφεις κάτι που του μοιάζει,αλλά δεν είναι αυτό.
το κοιτάς
το ξανακοιτάς
τελικά πείθεσαι.
Ξεχνάς την αρχική γεύση της σκέψης.
Είναι βέβαια και τα φίλτρα στη μέση.
Να,ορίστε που δε θέλω καν να μου το αποδεχτώ.
Αλλά υπάρχουν.
Όσο δεν έχω πιει είναι κομπιαστική διαδικασία,μα θα προσπαθήσω να το εξηγήσω έστω και λίγο.
Είναι που σκέφτεσαι κάτι,
κάτι σχεδόν άρρητο.
Και πρέπει να το χωρέσεις σε λέξη.
Να το κυνικοποιήσεις-γαμημένα διότι ο ανεπτυγμένος μας πολιτισμός δεν έχει μάθει τίποτα περισσότερο για να αποθηκεύουμε τα άρρητα,παραμόνο τρεις μεθόδους:
Τη μουσική
τη ζωγραφική
τη γλώσσα
ίσως το χορό?

Ίσως δεν υπάρχουν καν άλλες μέθοδοι-αυτή η ανάγκη βρήκε το δρόμο της από νωρίς,μα πάντα κάτι θα χάνει στις εκφάνσεις και τα νοήματα.
Και να περιγράψεις όλο αυτό το κατακλυσμιαίο ώρες ώρες-όταν το νιώσεις/αν το νιώσεις/αν ποτέ το νιώσεις,είναι σαν όλος ο ουρανός να ηχεί επικές μελωδίες,τα αστέρια βιολιά,πιάνο,σαξόφωνο,κρουστά μήπως τα σύννεφα?-κι εσύ να είσαι υποχρεωμένος να το μετουσιώσεις όλο αυτό με μόνο σου εργαλείο ένα νάυλον ντέφι.
Και να είσαι όσο πιο ειλικρινής γίνεται.
Αυτή είναι η πιο μεγάλη δυσκολία.
Γιατί το υποψιάζεσαι.
Πως γράφεις ψαρεύοντας τις λέξεις από μια τεχνητή λίμνη,μα οι κατάλληλες νύφες είναι αυτές που χορεύουν ελεύθερες πίσω απ'τον τοίχο που φτάνει η ηθική συνείδησή σου.
Μα δεν έχεις το θάρρος
ούτε καν μπροστά στον εαυτό σου να σταθείς
να τους χτυπήσεις την πόρτα
ή να μην κολώσεις να μπεις στα σκοτεινά
και να τις αδράξεις με το ζόρι.
Γιατί,σιγά μην έχουν πόρτα
σιγά μη σε περιμένουν
αυτές οι έννοιες είναι γυμνές
κι αρνούνται να ντυθούν με λέξεις,
θα πρέπει να τις βιάσεις για να τις κατακτήσεις
να τις φέρεις έξω χτυπημένες,πληγωμένες,
μα πλέον φανερές.
Με αμοιβαίο πόνο.

Γιατί η σκέψη,η πραγματικά ελεύθερη denovo σκέψη-
ΛΑΘΟΣ.ούτε καν σκέψη.
Αίσθηση και έκφραση της αίσθησης
που νομίζουμε πως είναι σκέψη,
αλλά δεν είναι.
Είναι παιδί γονιμοποιημένο μέσα μας,
προερχόμενο ίσως έξω από εμάς.Μα δε ξέρουμε πως.
απλά το τέκνουμε και το ξερνάμε
αν τελικά είμαστε δυνατοί.
Αυτή λοιπόν η έκφραση.
Η denovo,η ειλικρινής,η ελεύθερη έκφραση της ίσως σκέψης,του τα μάλα αισθήματος..
Είναι σα την ηδονή.
Πρέπει να την διεκδικήσεις με μια
γλυκειά
και με σεβασμό
αλλά άφοβη
ΒΙΑ