Σκέφτομαι τη μυρωδιά του ανέμου όταν φιλάει τους κορμούς των δέντρων το πιο βαθύ βράδυ
τα χείλη που πότε ρωτούν και πότε αναμένουν/αυτουργοί της πιο γλυκειάς σφαγής.
τα χέρια μήτρες θεραπευτικής νιρβάνας.
Κλείνω τα μάτια και κρατώ το ποδαράκι σου
ανατριχιάζω με τη δαγκωματιά σου στην πλάτη μου
δεμένη αγκαλιά να ιχνηλατώ το σώμα σου
άπειρες ακόρεστες διαδρομές
και δεν αναπνέω για να ακούω την αναπνοή σου
και τρέμω τη βια της λέξης
και την προλογισμένη τιμωρία της απληστίας μου
και ρουφώ ανορθολογικά πρωινά στο σώμα σου
ατράνταχτα κλαδιά νταμάρια να με τυλίγουν
να ηρεμεί στη γη με θέα τη γυμνή λίμνη της κλείδας
και να πυκνώνουν οι ρίζες σου μέσα μου
και να ρέεις πάνω μου,φύση μου
κέρασμα δανεικό του καλοκαιριού τα μύρτιλλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου