Γιατί τόσα πολλά 'ίσως';
Πως να'ναι σίγουρη όμως
που ποθεί πάντα το άρρητο,τ'ανέφικτο
να το πιάσει τεράστιο για να καούν τα χέρια της
κι αυτή κλαίγοντας από ηδονή να το σκίσει στα δύο
και να χύσει στο στήθος το φλεγόμενο χρυσό
να φωτίζει ο ήλιος τη μέρα
και το σχήμα-νεκρό κοχύλι,ψυχρό μα όμορφο-
να το καρφιτσώσει με μόχθο,βαρύ παρελθόν
στην κουρτίνα της ζωής της
ως άλλη μια απιθανότητα που έγινε αλἠθεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου