Στο απρόσμενο της νύχτας
λούστηκα με κέδρο στο κέντρο της Αθήνας
ανάμεσα στην τέρψη του καλοστημένου θρήνου
του βωβού πόνου
του χθεσινού τοστ,
Πλανώμενα τσόφλια υστερικά ταυτολογούμενα
εγωκεντρικά φερόμενα σε ετερόφωτες εννοιολογήσεις
οι μεγάλες πόρτες των επειγόντων θροίζουν συνεχώς
παραδοξολογώντας το αποστειρωμένο μπαρ,
ατελείωτη βαβούρα,φώτα,κόσμος,φωνές,κι άπειρη αλκοόλη΄
για τα χέρια
Σχεδόν περνάμε καλά σ'αυτό το πάρτυ.
Τα μάτια σου βουλιάζουν σαν γέρικες βαρκούλες
πάνω στις ρυτίδες κύματα,
γυαλίζουν στην πανσέληνο και χάνουν το νόημα.
15 ώρες εφημερία.
"Ξέρεις,ήθελα να γίνω σκηνοθέτης"
και στην επόμενη γουλιά το χαμένο όνειρο έχει ήδη εξατμιστεί
στον υγρό άνεμο της ταράτσας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου