ούτε μια άσπρη τρίχα στην καρδιά μου*

στα τικ τακ της μοναξιάς
του μυαλού μου τις αθέατες μουτζούρες
τις χορταίνω
τις μεθάω
τις πλανεύω
με κρυφές τζούρες
από εσένα

*Μαγιακόφκσι

ευημερία

Σε ένα παράθυρο με θέα
ένα άχρονο βράδυ
παλιομοδίτικο
βεραμάν σκέψεις και άγχη αναπνοής
είδα το μέλλον
κάπως σκούρο
κάπως τρομακτικό
δεν είχα όρεξη να αναφωνήσω
απ'το παρελθόν πιο σταθερό μου φάνηκε
δίχως τις σάρκες μου να τρώω
άλλοι να μου τις γδέρνουν
το μόνο σίγουρο πως θα το ζήσω όπως και να χει.
πιο βαρετά και στωικά
παρατηρητής της εαυτής ζωής
σκηνοθέτης και κριτής

Ένα πρωινό σαν όλα τα άλλα

Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν
μα μετά και των φίλων
των όμορων βαυκαλιστών
δεν άφησαν λιγότερα συντρίμμια στο τώρα της ψυχής
με μια φωνή ανέμελη
σα φτηνό κρασί στη στενή ζωή τους
στέργουν υποψίες ελευθερίας
στις πανεργατικές των δυό ωρών
και μετά για καφέ στην πλατεία
προσγείωση στο λίγο πριν,
επιτυχής

το τελεύταιο βράδυ μου

Η λήθη δυο δρόμους πιο κάτω
ανάγκη τσιγάρου ζητά
ρουφάς τον αέρα και πάνω
με ένα σάλτο στα σύννεφα πας

Κεραίες κοιτάς στον αέρα
σκοτεινές σα το μέλλον θωρούν
μυτερές γραμμές
ανυποψίαστου φόντου
κάπως μαυροκόκκινου

απέναντι ένας καθρέφτης
δεν ήξερες πως ήταν εκεί
σε τρόμαξε μέσα στη νύχτα
που ήρθες αντιμέτωπη

και ίσως δεν ήταν αυτό
ίσως να μην ήτανε καν
τίποτα άλλο από μια ηδονή
επιφανειακή και ματαιόδοξη
πως είσαι ακόμα εκεί
κι ανέπνεεις πάλι τον ίδιο αέρα
με μια χθεσινή εφήμερη στιγμή

μπλοκ

Σύνορα επί συνόρων
κατοικούσες οι αιτήσεις
της ελπίδας μιας νέας αρχής
διόλου εύκολης,
μονοδιεξοδικής
φορτίζει το μυαλό μας με κοραλί γρανάζια
στο χνουδωτό κεφάλι
μιας αθωότητας προ πολλού χαμένης
ξεχασμένης
βιαίως ενηλικιωμένης
ψυχολογικά βρεφικής κι απομονωμένης

καλως το καλοκαιράκι

Με ξυπνητήρι μια ταχυκαρδία
στον ύπνο σου πάλι η γριά
'τώρα φάε,προλαβαίνεις,
μετά
μόνο μνήμες και πεθαμένα κύτταρα,
να μη μπορείς να κουνήσεις ένα πλην
η βέργα του χρόνου από πέρα ως πέρα
φυτεμένο σ' έχει εκεί που πάνω από δυο τέρμινα έμεινες.'

Πόση δύναμη να ξεριζώσεις τα πόδια σου
¿ή να μείνεις εδώ?
κι αν έχει καμμιά σημασία
φτωχέ διαβάτη ενός μαρμοτικού σημείου.

Ψήσ'τη σάρκα σου στον ήλιο
Σκάψ' τη,
μήπως ξυπνήσει αυτή η γη
μήπως φυτρώσει κάτι μέσα
μπας και χρώμα δεις

στέκομαι στο σκοτάδι και σε σκέφτομαι

Κάτω από έναν ανατέλλοντα ήλιο
τα δυο σου ζώα
σε σεντόνια πλανευτικά
στο μάταιο με συνέστησαν

Ξανά να ζω κάθε Ιούνη
ζεστό κι ανυπόφορο
περιμένοντας τις αυγές
και τη δροσιά σου στα χείλη μου
τη θυμησή σου να κοιμάσαι
κι εγώ να τρυγώ στα σιωπηλά
τον πιο ανιδιοτελή έρωτα.

Αυτόν της πρώτης ματιάς.

αγνωστογνωσία

Έλα να χλεύασουμε τις εθνικές ταυτότητες
να σπάσουμε κάθε σύνορο της φθαρτής ζωής μας
κάθε τεχνική έννοια αθανασίας
θρησκείες,χρήμα,εξουσία,έθνος
στον κάλαθο των αχρήστων μπροστά στην άβυσσο του μέλλοντος
χαρτιά παίζουμε να μη σκεφτόμαστε 
λες και έχουν αλλάξει οι άνθρωποι 
ή πως θα αλλάξουν ποτέ
λες και η ὐπαρξή μας δεν οφείλεται 
σε μια στατιστική (α)πιθανότητα 
του άπειρου σύμπαντος.

του σούρουπου των απεγνωσμένων ρομαντικών

Σε στεγνά χἐρια
ξεράθηκε η φτέρνα
Δεν πρόσεξες?
από στήλο σε στήλο
σε μια σειρά χωρίς τέλος ή αρχή
χωρίς να αλλάζει η προοπτική
ούτε αλλαγή να ανησυχεί τη σκέψη
ελεύθερη πηδούσες
χωνεύοντας το δρόμο,
πότε πότε μόνο
μαύρες πεταλούδες απ'τα μάτια σου
άβυσσοι που άδειαζαν αιώνες
και σαν τελεύαν
ξανά δρασκέλιζες από φως σε φως
και το μέλλον συνέβαινε
και οι πορτοκαλί ήλιοι
-τα βηματά σου-
χάνονταν στο βαθύ μπλε ενός αέναου σούρουπου

1η Μάη

Πιάνοντας την πρωτομαγιά
και κάνοντάς την για πάντα.
επόμενη στάση:
Αποποίηση ευθυνών
-και φτάσαμε ήδη-
Φτου ξελεφτερία

προσφυγάκι

Θυμάσαι το σούρουπο που έτρεξες να αποφύγεις το τσιμέντο
ένα θάνατο καθολικό με επίγεια βαρίδια
χάθηκες στο δρόμο της ελιάς και το κύμα σε ξέρασε στην άλλη κόρη
σε θάλπεψε κερνώντας σε πνοή και σφουγγάρια φράουλας

σα γρανάζι δούλεψες ξεχνώντας τους χρησμούς
αέρας δε σου δόθηκε για διαπραγματεύσεις
πίσω σου ανοιχτή άβυσσος
χίμαιρα παρελθόν
κατά πόδας σε ορίζει

μαύροι γάντζοι στο ξεσκισμένο σου σώμα
απομεινάρια μιας άλλης ζωής
βουρκωμένα μάτια στο μυαλό σου
σειρήνες που θρηνούν το ονομά σου

μα δεν υπάρχει χρόνος να γίνεις αλάτι
πόση θυσία για μια προφητεία?
στρέψε το βλέμμα στο φως και φύσα τη στάχτη
ζήσε τουλάχιστον τη μια ώρα ζωής που κέρδισες με μόχθο

εσύ?

χαρμολυπάμαι για τις ανατολές που χαιδέψαμε μαζι
χαρμολυπάμαι για αυτές που χάσαμε

χαρμολυπάμαι που ήρθες
τον πόνο και την αγάπη μιας ανείπωτης ιστορίας
χαρμολυπάμαι που έφυγες και σφράγισες τα χείλη της

χαρμολυπάμαι που σε γνώρισα
στα αλήθεια χαρμολυπάμαι
και χαρμολυπάμαι που σε έχασα
και μαζί εκείνη τη ζωή που θα ζούσα

αλλά πιο πολύ χαρμολυπάμαι για αυτές που ζω πλέον
γύρω μου και μέσα μου

ακουαρέλα

ντεζαβού γεύση χαμένη σε μέρες
ανεπιστρεπτί ευτυχισμένες
όσο και στο θρήνο βαφτισμένες

απ'το χτύπο στο δάκρυ
και τούμπαλιν
στην αέναη προσπάθεια να αρπάξεις μια στιγμή
και να την κάνεις για πάντα

πόσο μάταιη η αγάπη μας γλυκειά μου
ξεπλὐθηκε με μπύρες
-φτηνή παραλυσία-
στο καιρό των φτηνών αγχολυτικών

μπελ οριζόντε

στα καπνισμένα απογεύματα μιας βραζιλίας
υφιστάμενη βία
ωμής καθημερινότητας
δίχως ελπίδα ουρανού
το μπλε έγινε κόκκινο

ανάμεσα σε ένα σκουριασμένο νεροχύτη
και το φάντασμα μιας ανέμελης δεκαετίας
καπνίζεις στριφτά σα να ταν πούρα
το ερκοντίσιον έκλεισε κι ο ανεμιστήρας ξαναχτυπά

γυμνή στεγνώνεις τον ερωτά σου
ανάγλυφη θάλασσα
γλυκόπιοτης ηδονής
τα βήματα σου βουλιάζουν το σήμερα
χαράζοντας την ιστορία

με δέρμα ψημένο
και άναρχο βλέμμα ελευθερίας

από το τότε στην τσέπη της μνήμης
παντοτινό φλουρί στη φτώχεια μιας μοναξιάς

κάπου αλλού

Όπου κι αν στέκεσαι κάπου αλλού μια λέξη θέλει να βγει
Μισή εδώ κυλάς και απορείς που φτάνει
κρατιόσουν με τα νύχια μέχρι που αποδείχτηκες τρελή για αυτό τον κόσμο
φλερτάροντας με μια αποσύνδεση απ'την πραγματικότητα

στον καθρέφτη ένα ολὀγραμμα,
απροσδιόριστο σχήμα,
μπαίνεις μέσα και πιστεύεις τα πάντα

αφήνοντας πίσω μια μαραμένη σάρκα
σπίτι φυλακή μιας ψυχής
που συνεχίζει να υπάρχει πιο καθημερινή
γήινη αιμορραγούσα εαυτή

Κι έτσι η μισή ελεύθερη και η μισή με σώμα
θυμάσαι πλέον
πως γελούσες και το κορμί σου κήπος όπως ποτέ ξανά
πως θρηνούσες και το μωβ άβυσσος
όπως ποτέ πια

μες στον καθρέφτη ζωή θα κυλήσεις
με συμβατικά χαμόγελα
σχεδόν,
σχεδόν ευτυχισμένη

Μα μη λυπάσαι
-αν νιώθεις πια όσο ένα δάκρυ-
κάπου άλλου
σε μια όαση
σαν μια άλλη αλίκη
που μικραίνει και παίζει επικίνδυνα με τρελοκαπελάδες
ίσως αν είσαι τυχερή
θα σε βρω σε έναν ύπνο βαθύ
να κυλιστούμε ένα ολόκληρο στο δάσος

και σαν φτάσει το πρωί
τα μάτια θα ανοίξουμε με δώρο
το χαμόγελο της ψευδαίσθησης
μιας αληθινής ελευθερἰας

δυο λεπτά σκέψη

Στις λευκές σιωπές του πρωινού
ακούς να ψιθυρίζουν οι στιγμές του μέλλοντος
κουβάρι τυλιγμένο
μπερδεύει τη σκέψη λίγο ακόμα

που δε ξέρεις πλέον τι θα είναι αλήθεια και τι ήταν όνειρο
όλα αγκαλιά χορεύουν τώρα στο γκρι φόντο του μυαλού σου
παιδιά που κρύβονται στο σκοτάδι
κι ένα γέλιο ακούς από παντού

μα όπου κι αν γυρίσεις στάχτη κι έρημος
αναρωτιέσαι τι έφταιξες και σ αφήσαν μόνο οι γλυκές παρθένες που θα ζούσες
να παλεύεις να βρεις τα λογικά σου
και την προλογισμένη δυστυχία της μη ελευθερίας

Πόσο σκληρή η αλήθεια δεσμώτης

στη γύαλα

Ζω την ευτυχία
μέσα από μικρά τυχαία αγγίγματα
αχνογραμμένες μέρες μεταξύ ρεαλισμού και αφασίας

Πιάνω το τώρα και το σέρνω στα ονειρά μου
φύλακας να ναι στα θυμικά μου

κι όταν η θλίψη στάζει στο νου
στο μαυροπίνακα της διαδρομής
υπήρξαν κι άλλα χρώματα θα θυμηθείς

χτυπώντας την πλάτη στην ψυχή σου

40 βράδια

Δωρική κολώνα ανάμεσα στον έρωτα και την αγάπη
στο λευκό κοιμάται η πολυπόθητη ηδονή

παιδικά χαμόγελα σε ξύπνησαν στον κόσμο
μα κατηγόρια καμμιά

ποιό βλέμμα να'ναι λάθος
αλλά γιατί να πρέπει να'ναι?

τρυγώ το λωτό της αναγγελμένης λήξης
και μέχρι να τελειώσει θα χω φύγει είπα
μα στα κρυφά
κι άλλο λίγο κι άλλο λίγο

που ένιωσα λάβα ζεστή
κι αγκαλιά ακριβείας
τα χέρια μου πόθησα
να δω πως είναι να καίγονται απελπισμένα
μα εσύ αγία μάνα προστάτιδα τα έπιασες και με έστειλες
με γερακίσιο βλέμμα
της γνώσης
άλλες ζωές να ζήσω
ελεύθερη εξ'αρχής
τη σκυτάλη πέρασες
γεμάτη μονάδα να μαζέψω

αγάπη ζωογόνα
κι αποχωρισμό γλυκό γκρεμό