40 βράδια

Δωρική κολώνα ανάμεσα στον έρωτα και την αγάπη
στο λευκό κοιμάται η πολυπόθητη ηδονή

παιδικά χαμόγελα σε ξύπνησαν στον κόσμο
μα κατηγόρια καμμιά

ποιό βλέμμα να'ναι λάθος
αλλά γιατί να πρέπει να'ναι?

τρυγώ το λωτό της αναγγελμένης λήξης
και μέχρι να τελειώσει θα χω φύγει είπα
μα στα κρυφά
κι άλλο λίγο κι άλλο λίγο

που ένιωσα λάβα ζεστή
κι αγκαλιά ακριβείας
τα χέρια μου πόθησα
να δω πως είναι να καίγονται απελπισμένα
μα εσύ αγία μάνα προστάτιδα τα έπιασες και με έστειλες
με γερακίσιο βλέμμα
της γνώσης
άλλες ζωές να ζήσω
ελεύθερη εξ'αρχής
τη σκυτάλη πέρασες
γεμάτη μονάδα να μαζέψω

αγάπη ζωογόνα
κι αποχωρισμό γλυκό γκρεμό