του σούρουπου των απεγνωσμένων ρομαντικών

Σε στεγνά χἐρια
ξεράθηκε η φτέρνα
Δεν πρόσεξες?
από στήλο σε στήλο
σε μια σειρά χωρίς τέλος ή αρχή
χωρίς να αλλάζει η προοπτική
ούτε αλλαγή να ανησυχεί τη σκέψη
ελεύθερη πηδούσες
χωνεύοντας το δρόμο,
πότε πότε μόνο
μαύρες πεταλούδες απ'τα μάτια σου
άβυσσοι που άδειαζαν αιώνες
και σαν τελεύαν
ξανά δρασκέλιζες από φως σε φως
και το μέλλον συνέβαινε
και οι πορτοκαλί ήλιοι
-τα βηματά σου-
χάνονταν στο βαθύ μπλε ενός αέναου σούρουπου