προσφυγάκι

Θυμάσαι το σούρουπο που έτρεξες να αποφύγεις το τσιμέντο
ένα θάνατο καθολικό με επίγεια βαρίδια
χάθηκες στο δρόμο της ελιάς και το κύμα σε ξέρασε στην άλλη κόρη
σε θάλπεψε κερνώντας σε πνοή και σφουγγάρια φράουλας

σα γρανάζι δούλεψες ξεχνώντας τους χρησμούς
αέρας δε σου δόθηκε για διαπραγματεύσεις
πίσω σου ανοιχτή άβυσσος
χίμαιρα παρελθόν
κατά πόδας σε ορίζει

μαύροι γάντζοι στο ξεσκισμένο σου σώμα
απομεινάρια μιας άλλης ζωής
βουρκωμένα μάτια στο μυαλό σου
σειρήνες που θρηνούν το ονομά σου

μα δεν υπάρχει χρόνος να γίνεις αλάτι
πόση θυσία για μια προφητεία?
στρέψε το βλέμμα στο φως και φύσα τη στάχτη
ζήσε τουλάχιστον τη μια ώρα ζωής που κέρδισες με μόχθο