Στις λευκές σιωπές του πρωινού
ακούς να ψιθυρίζουν οι στιγμές του μέλλοντος
κουβάρι τυλιγμένο
μπερδεύει τη σκέψη λίγο ακόμα
που δε ξέρεις πλέον τι θα είναι αλήθεια και τι ήταν όνειρο
όλα αγκαλιά χορεύουν τώρα στο γκρι φόντο του μυαλού σου
παιδιά που κρύβονται στο σκοτάδι
κι ένα γέλιο ακούς από παντού
μα όπου κι αν γυρίσεις στάχτη κι έρημος
αναρωτιέσαι τι έφταιξες και σ αφήσαν μόνο οι γλυκές παρθένες που θα ζούσες
να παλεύεις να βρεις τα λογικά σου
και την προλογισμένη δυστυχία της μη ελευθερίας
Πόσο σκληρή η αλήθεια δεσμώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου