το τελεύταιο βράδυ μου

Η λήθη δυο δρόμους πιο κάτω
ανάγκη τσιγάρου ζητά
ρουφάς τον αέρα και πάνω
με ένα σάλτο στα σύννεφα πας

Κεραίες κοιτάς στον αέρα
σκοτεινές σα το μέλλον θωρούν
μυτερές γραμμές
ανυποψίαστου φόντου
κάπως μαυροκόκκινου

απέναντι ένας καθρέφτης
δεν ήξερες πως ήταν εκεί
σε τρόμαξε μέσα στη νύχτα
που ήρθες αντιμέτωπη

και ίσως δεν ήταν αυτό
ίσως να μην ήτανε καν
τίποτα άλλο από μια ηδονή
επιφανειακή και ματαιόδοξη
πως είσαι ακόμα εκεί
κι ανέπνεεις πάλι τον ίδιο αέρα
με μια χθεσινή εφήμερη στιγμή