μπελ οριζόντε

στα καπνισμένα απογεύματα μιας βραζιλίας
υφιστάμενη βία
ωμής καθημερινότητας
δίχως ελπίδα ουρανού
το μπλε έγινε κόκκινο

ανάμεσα σε ένα σκουριασμένο νεροχύτη
και το φάντασμα μιας ανέμελης δεκαετίας
καπνίζεις στριφτά σα να ταν πούρα
το ερκοντίσιον έκλεισε κι ο ανεμιστήρας ξαναχτυπά

γυμνή στεγνώνεις τον ερωτά σου
ανάγλυφη θάλασσα
γλυκόπιοτης ηδονής
τα βήματα σου βουλιάζουν το σήμερα
χαράζοντας την ιστορία

με δέρμα ψημένο
και άναρχο βλέμμα ελευθερίας

από το τότε στην τσέπη της μνήμης
παντοτινό φλουρί στη φτώχεια μιας μοναξιάς