με γεια το κούρεμα

Έκοψε τα μαλλιά της όχι από θρήνο
μα να μη θυμίζει σε τίποτα εκείνο το κορίτσι
που ανοήτα δόθηκε δίχως να δει τους όρους
μόνο αν υπέφερε θα θελες να υπάρχει
βαμπίρ να ρουφάς την ψυχή της

Κάθε τρίχα σκόρπισε στο δωμάτιο
σαν φτερά που δε θα ξαναπετάξουν
οι χιλιάδες στιγμές σκοτεινές ευχές της να σε ξαναγευόταν
μα το καταπολέμησε έχοντας μονάχα ανιδιοτελείς μεγάλες προσδοκίες
-αυτό κι αν φάντασε εχθρικό-
τα μάζεψε όλα με μια σκούπα για σκόνη

ακουμπώντας το μυαλό σε σκιές και μπλογκ

Τότε
στην πορτοκαλί αχτίδα απ'το παράθυρο καθώς έμπαινε
τα μπράτσα σου δίχρωμα ιριδιστά
και τα χείλη σου ξερά μισάνοιχτα

Η τελευταία μέρα του κόσμου κι έχει αφόρητη ζέστη.

Αγκυλώνομαι πάνω στο όραμα
το πανωφόρι της ύπαρξης που κρυώνει κι υποφέρει
μα με γούστο ιδιότροπο δε φορά ό,τι κι ό,τι.

Με απειλεί πως θα σ'αφήσω μόνη.
μα αν μ'αφήσεις πρώτη εσύ,
σε ποιόν θα έχω να ακουμπάω το μυαλό μου σαν με βαραίνει

Ίσως είχε μια μικρή δόση αλήθειας

Σκέφτομαι τη μυρωδιά του ανέμου όταν φιλάει τους κορμούς των δέντρων το πιο βαθύ βράδυ
τα χείλη που πότε ρωτούν και πότε αναμένουν/αυτουργοί της πιο γλυκειάς σφαγής.
τα χέρια μήτρες θεραπευτικής νιρβάνας.
Κλείνω τα μάτια και κρατώ το ποδαράκι σου
ανατριχιάζω με τη δαγκωματιά σου στην πλάτη μου
δεμένη αγκαλιά να ιχνηλατώ το σώμα σου
άπειρες ακόρεστες διαδρομές
και δεν αναπνέω για να ακούω την αναπνοή σου
και τρέμω τη βια της λέξης
και την προλογισμένη τιμωρία της απληστίας μου
και ρουφώ ανορθολογικά πρωινά στο σώμα σου
ατράνταχτα κλαδιά νταμάρια να με τυλίγουν
να ηρεμεί στη γη με θέα τη γυμνή λίμνη της κλείδας
και να πυκνώνουν οι ρίζες σου μέσα μου
και να ρέεις πάνω μου,φύση μου
κέρασμα δανεικό του καλοκαιριού τα μύρτιλλα.

Οι τρεις φίλες του Φεντερίκο Γκαρθία

Τι απατηλό που είναι το παρόν.

Νομίζει κανείς πως είναι παντοτινό ώρες ώρες.

Τρεις από τις πιο τραυματικές εμπειρίες στην ιατρική είχαν να κάνουν με το τέλος.

Πρώτη,μια 32χρονη που ουσιαστικά πέθανε στα χέρια μου-απέπνευσε την άλλη μέρα.

Κι ήθελε τόσο πολύ να ζήσει.Έκλαιγε περιγραφοντάς μου πως παντρεύτηκε η αδερφή της κι αυτή δεν πήγε(ήταν πολύ άρρωστη),και πως δε θα την ξαναδει.Ήταν δεν ήταν 40 κιλά στην αγκαλιά μου όταν τη μετέφερα από το καροτσάκι στο κρεβάτι καθώς μου διηγούταν.

Όλα στα επείγοντα.

Η δεύτερη,μια 35χρονη στην ιατροδικαστική-τελευταία μέρα.

Ετοιμάστηκε,έφτιαξε τα μαλλιά της,βάφτηκε,έβαλε τις γόβες της,τα κοσμηματά της,φόρεσε τα καλά της και μια γερή θηλιά.

Τρίτη μια 15χρονη.Σκληρό θέαμα.

Μπήκα στο δωμάτιο της ΜΕΘ και τραβούσε απεγκεφαλισμούς,καμμιά επαφή με τον κόσμο,γυμνό σφριγηλό σώμα με μια πεταλούδα δεξιά στη λεκάνη,σύντομα από χου εις χουν.

Μη αναστρέψιμη κατάσταση,είχε πάρει οργανοφωσφορικά.

Μου πήρε πολύ χρόνο να ξεπεράσω αυτές τις εμπειρίες.

Ίσως να προτιμούσα να μη τις είχα ζήσει.3 περιπτώσεις με τρανταχτό τέλος.

Παραδόξως,τις βίωσα παρόμοια συναισθηματικά.

3 άνθρωποι που αντιστάθηκαν μέχρι τελευταίας στιγμής και δε θέλησαν να παραδοθούν,ο καθένας με το δικό του τρόπο,στη μοίρα τους.

Δε νομιμοποιώ την αυτοκτονία.Εν αντιθέσει,τη θεωρώ λιποταξία.Όμως για αυτούς τους ανθρώπους,τα ύστατα χαίρε τους ήταν αν μη τι άλλο -ηθελημένα ή όχι,μίζερα ή όχι-δηλώσεις πως η ζωή δεν αξίζει μονάχα για να τρως και να αναπνέεις,μα πως κάθε ένας θέλει να βρει το νοημά του,να ζήσει και να βιώσει πράγματα που να τον γεμίζουν και να τον κρατούν ακέραιο.

Η πρώτη ήθελε να ζήσει πλἐον μέχρι και ένα λεπτό παραπάνω,έστω και γεμάτο παράπονο.

Η δεύτερη ήθελε να ζήσει μια αγάπη που έχασε.

Και η τρίτη μια άλλη ζωή που ένιωθε πως δε θα ζούσε.

Αν και η πρώτη ήταν μίζερη(πολύ),με σόκαρε αυτή η κραυγή για περισσότερες στιγμές και πόσο νωρίς είναι,και πόσο πριν απ΄όλο αυτό πίστευε ότι θα ζούσε και μετά τα 32 και πρόσμενε τα καλλίτερα για μετά,αλλά να που τώρα τα κοκκαλιάρικα κίτρινα δακτυλάκια της γραπώνονται απ'το χέρι μου,το κίτρινο του κεριού στην άσπρη ιατρική ρόμπα και τα μάτια της γεμάτα δάκρυα-χαμένες ελπίδες για το αύριο που δεν ήρθε ποτέ.

Η δεύτερη,χρόνια καταθλιπτική,ήταν σα να έλεγε : ό,τι νομίζω πως ήθελα να ζήσω το έζησα,μα τώρα κενό.Απ'το να καταλήξω ένα νεκροζώντανο αποξηραμένο κουφάρι,κυράτσα γεροντοκόρη,προτιμώ μια εντυπωσιακή -όπως πάντα- έξοδο,έστω και στο τίποτα.

Γιατί μπροστά στο πτώμα,καταλαβαίνεις πια,πως δεν υπάρχει κάτι άλλο πλέον.

Και η τρίτη ψιθύριζε : Να που ήρθα,αλλά και σ'αυτό το λίγο υπέφερα.Δε με ενδιαφέρει το μετά γιατί τίποτα δε μου εγγυάται καλλίτερους δρόμους.Ώρα να φεύγω πριν κι άλλα συμβούν,μάλλον τρέχω σ'άλλες ταχύτητες και δε το σηκώνει όλο αυτό το σύστημά μου.

(Παρένθεση,οι δυο τελευταίες ήταν και οι δυο όμορφες,η πρώτη εντυπωσιακή,η δεύτερη μια κούκλα με λατινοαμερικάνικα χαρακτηριστικά,και οι δυο χωρίς κάποιο μέλος οικογένειας.

Δεν έχω ακόμα,και μάλλον δεν πρόκειται,αποκωδικοποιήσει αν έπαιξε κάτι κάποιο ρόλο).

Αυτά τα συμβάντα με είχαν σημαδέψει αρκετά για καιρό που δε μπορούσα να τα χαρακτηρίσω.

Πλέον πιστεύω πως το τέλος υπογραμμίζει την ύπαρξη.Κι έχει δυο χρησιμότητες.

Ο Θάνατος από μόνος του δεν είναι θλιβερός ή ευχάριστος.(άλλο ζήτημα ο κοινωνικός θρήνος).Ο θάνατος για τον καθένα είναι ο απολογισμός· το μέσο να αξιολογήσεις αν όλο αυτό είχε τελοσπάντων κάποια ουσία και με το 'ναι' να ηρεμήσεις,ή αντίθετα να πανικοβληθείς που δεν μπορείς πια να γλείψεις το χρόνο σου,κι ό,τι ήταν,ήταν.

Η άλλη του χρησιμότητα,σε πιο παραγωγικό επίπεδο,είναι πως η γνώση και η συνειδητοποίηση του -κάθε είδους- τέλους σε ξυπνάει και σε σε παρακινεί να γευτείς στην ολότητά του το εκάστοτε κάθε τι. Διότι δεν έχεις άπειρο χρόνο και πόσο ανόητο είναι να τον αφήνεις αυτός να κάνει τον κύκλο του κι εσύ απλά να τον κοιτάς να τρέχει σε άναρχη τυφλή τροχιά γύρω σου,αντί να τον τιθασεύσεις,να του δώσεις το σχήμα,το άρωμα,το χρώμα και την υφή που θες εσύ και να κάνεις τη ζωή,ζωή Σου.

κι εσύ μικρέ θρασύ βαυκαλιζόμενε απατεωνίσκε,κάθεσαι και ψευτοκλαίγεσαι που δεν έχεις πια να χαριεντίζεις πούρα και ακριβά ουίσκια , και πως τι είναι η ζωή χωρίς αυτά.

και μιζεριάζεις · ενοχοποιημένος, κομπλεξικός μικροαστός, που σου χάρισαν χρυσούς δήθεν καθρέφτες να φαντάζεις τεράστιος, μα τώρα ξεφτυσμένοι αντανακλούν την ξιπασμένη αλήθεια σου .

Κρίση σαρακιάζει τη βαθιά σου ύπαρξη και σε ξυπνά απ'τον επίπλαστα ευημερή σου λήθαργο- κρίση είναι οι δόσεις που δεν έχεις πια να πληρώσεις την πλάσμα τηλεόραση - Είναι που δε σου φτάνει πια η πρέζα της αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι για να παραπλανήσεις τα βράδια σου,με κατασταλτική άνοστη διασκέδαση, τις δυσανάγνωστες πληγές σου, που χάσκουν υστερικά : την κατάκοιτη νεογνή σκέψη, την ουδέποτε ελεύθερη επιθυμία, την σκοτεινή άβυσσο του κενού σου.

Ευαγγελισμός 00.53πμ

Στο απρόσμενο της νύχτας
λούστηκα με κέδρο στο κέντρο της Αθήνας
ανάμεσα στην τέρψη του καλοστημένου θρήνου
του βωβού πόνου
του χθεσινού τοστ,
Πλανώμενα τσόφλια υστερικά ταυτολογούμενα
εγωκεντρικά φερόμενα σε ετερόφωτες εννοιολογήσεις
οι μεγάλες πόρτες των επειγόντων θροίζουν συνεχώς
παραδοξολογώντας το αποστειρωμένο μπαρ,
ατελείωτη βαβούρα,φώτα,κόσμος,φωνές,κι άπειρη αλκοόλη΄
για τα χέρια

Σχεδόν περνάμε καλά σ'αυτό το πάρτυ.

Τα μάτια σου βουλιάζουν σαν γέρικες βαρκούλες
πάνω στις ρυτίδες κύματα,
γυαλίζουν στην πανσέληνο και χάνουν το νόημα.
15 ώρες εφημερία.
"Ξέρεις,ήθελα να γίνω σκηνοθέτης"
και στην επόμενη γουλιά το χαμένο όνειρο έχει ήδη εξατμιστεί
στον υγρό άνεμο της ταράτσας.

Λέξεις Παλέτες

Γιατί λοιπόν να μη μπορώ να ζωγραφίσω με χρώματα.
Ίσως διότι.
Έτσι πρέπει να ζωγραφίζω με τις λέξεις.
Δυσκολία μεγάλη.Να είσαι πιστός σἀυτά που έχεις νιώσει,αυτά που έχεις ζήσει,αυτά που έχεις βιώσει και να μη σε καταπιεί η τρικυμία της γλώσσας και των πεπερασμένων λέξεων με τις άπειρες έννοιες-να μη σε οδηγήσει εκεί που θέλει αυτή.
Να (μη) θες να πεις κάτι και τελικά να,να που γράφεις κάτι που του μοιάζει,αλλά δεν είναι αυτό.
το κοιτάς
το ξανακοιτάς
τελικά πείθεσαι.
Ξεχνάς την αρχική γεύση της σκέψης.
Είναι βέβαια και τα φίλτρα στη μέση.
Να,ορίστε που δε θέλω καν να μου το αποδεχτώ.
Αλλά υπάρχουν.
Όσο δεν έχω πιει είναι κομπιαστική διαδικασία,μα θα προσπαθήσω να το εξηγήσω έστω και λίγο.
Είναι που σκέφτεσαι κάτι,
κάτι σχεδόν άρρητο.
Και πρέπει να το χωρέσεις σε λέξη.
Να το κυνικοποιήσεις-γαμημένα διότι ο ανεπτυγμένος μας πολιτισμός δεν έχει μάθει τίποτα περισσότερο για να αποθηκεύουμε τα άρρητα,παραμόνο τρεις μεθόδους:
Τη μουσική
τη ζωγραφική
τη γλώσσα
ίσως το χορό?

Ίσως δεν υπάρχουν καν άλλες μέθοδοι-αυτή η ανάγκη βρήκε το δρόμο της από νωρίς,μα πάντα κάτι θα χάνει στις εκφάνσεις και τα νοήματα.
Και να περιγράψεις όλο αυτό το κατακλυσμιαίο ώρες ώρες-όταν το νιώσεις/αν το νιώσεις/αν ποτέ το νιώσεις,είναι σαν όλος ο ουρανός να ηχεί επικές μελωδίες,τα αστέρια βιολιά,πιάνο,σαξόφωνο,κρουστά μήπως τα σύννεφα?-κι εσύ να είσαι υποχρεωμένος να το μετουσιώσεις όλο αυτό με μόνο σου εργαλείο ένα νάυλον ντέφι.
Και να είσαι όσο πιο ειλικρινής γίνεται.
Αυτή είναι η πιο μεγάλη δυσκολία.
Γιατί το υποψιάζεσαι.
Πως γράφεις ψαρεύοντας τις λέξεις από μια τεχνητή λίμνη,μα οι κατάλληλες νύφες είναι αυτές που χορεύουν ελεύθερες πίσω απ'τον τοίχο που φτάνει η ηθική συνείδησή σου.
Μα δεν έχεις το θάρρος
ούτε καν μπροστά στον εαυτό σου να σταθείς
να τους χτυπήσεις την πόρτα
ή να μην κολώσεις να μπεις στα σκοτεινά
και να τις αδράξεις με το ζόρι.
Γιατί,σιγά μην έχουν πόρτα
σιγά μη σε περιμένουν
αυτές οι έννοιες είναι γυμνές
κι αρνούνται να ντυθούν με λέξεις,
θα πρέπει να τις βιάσεις για να τις κατακτήσεις
να τις φέρεις έξω χτυπημένες,πληγωμένες,
μα πλέον φανερές.
Με αμοιβαίο πόνο.

Γιατί η σκέψη,η πραγματικά ελεύθερη denovo σκέψη-
ΛΑΘΟΣ.ούτε καν σκέψη.
Αίσθηση και έκφραση της αίσθησης
που νομίζουμε πως είναι σκέψη,
αλλά δεν είναι.
Είναι παιδί γονιμοποιημένο μέσα μας,
προερχόμενο ίσως έξω από εμάς.Μα δε ξέρουμε πως.
απλά το τέκνουμε και το ξερνάμε
αν τελικά είμαστε δυνατοί.
Αυτή λοιπόν η έκφραση.
Η denovo,η ειλικρινής,η ελεύθερη έκφραση της ίσως σκέψης,του τα μάλα αισθήματος..
Είναι σα την ηδονή.
Πρέπει να την διεκδικήσεις με μια
γλυκειά
και με σεβασμό
αλλά άφοβη
ΒΙΑ