προσφυγάκι

Θυμάσαι το σούρουπο που έτρεξες να αποφύγεις το τσιμέντο
ένα θάνατο καθολικό με επίγεια βαρίδια
χάθηκες στο δρόμο της ελιάς και το κύμα σε ξέρασε στην άλλη κόρη
σε θάλπεψε κερνώντας σε πνοή και σφουγγάρια φράουλας

σα γρανάζι δούλεψες ξεχνώντας τους χρησμούς
αέρας δε σου δόθηκε για διαπραγματεύσεις
πίσω σου ανοιχτή άβυσσος
χίμαιρα παρελθόν
κατά πόδας σε ορίζει

μαύροι γάντζοι στο ξεσκισμένο σου σώμα
απομεινάρια μιας άλλης ζωής
βουρκωμένα μάτια στο μυαλό σου
σειρήνες που θρηνούν το ονομά σου

μα δεν υπάρχει χρόνος να γίνεις αλάτι
πόση θυσία για μια προφητεία?
στρέψε το βλέμμα στο φως και φύσα τη στάχτη
ζήσε τουλάχιστον τη μια ώρα ζωής που κέρδισες με μόχθο

εσύ?

χαρμολυπάμαι για τις ανατολές που χαιδέψαμε μαζι
χαρμολυπάμαι για αυτές που χάσαμε

χαρμολυπάμαι που ήρθες
τον πόνο και την αγάπη μιας ανείπωτης ιστορίας
χαρμολυπάμαι που έφυγες και σφράγισες τα χείλη της

χαρμολυπάμαι που σε γνώρισα
στα αλήθεια χαρμολυπάμαι
και χαρμολυπάμαι που σε έχασα
και μαζί εκείνη τη ζωή που θα ζούσα

αλλά πιο πολύ χαρμολυπάμαι για αυτές που ζω πλέον
γύρω μου και μέσα μου

ακουαρέλα

ντεζαβού γεύση χαμένη σε μέρες
ανεπιστρεπτί ευτυχισμένες
όσο και στο θρήνο βαφτισμένες

απ'το χτύπο στο δάκρυ
και τούμπαλιν
στην αέναη προσπάθεια να αρπάξεις μια στιγμή
και να την κάνεις για πάντα

πόσο μάταιη η αγάπη μας γλυκειά μου
ξεπλὐθηκε με μπύρες
-φτηνή παραλυσία-
στο καιρό των φτηνών αγχολυτικών

μπελ οριζόντε

στα καπνισμένα απογεύματα μιας βραζιλίας
υφιστάμενη βία
ωμής καθημερινότητας
δίχως ελπίδα ουρανού
το μπλε έγινε κόκκινο

ανάμεσα σε ένα σκουριασμένο νεροχύτη
και το φάντασμα μιας ανέμελης δεκαετίας
καπνίζεις στριφτά σα να ταν πούρα
το ερκοντίσιον έκλεισε κι ο ανεμιστήρας ξαναχτυπά

γυμνή στεγνώνεις τον ερωτά σου
ανάγλυφη θάλασσα
γλυκόπιοτης ηδονής
τα βήματα σου βουλιάζουν το σήμερα
χαράζοντας την ιστορία

με δέρμα ψημένο
και άναρχο βλέμμα ελευθερίας

από το τότε στην τσέπη της μνήμης
παντοτινό φλουρί στη φτώχεια μιας μοναξιάς