Royal salute

Στην ανασκόπηση μιας διαδρομής
εργωδώς αντιρροπούμενης
μεταξύ του θανάτου μιας καθωσπρέπει ενηλικίωσης
και της πεισματικά απωθημένης ελευθερίας
που σκάει μπροστά σου ξανά και ξανά
στο απροσδόκητο ράγισμα του χωροχρόνου
ένα βράδυ με διάθεση αμνησίας
η επιθυμία επιμένει να χτυπάει το τζάμι
κόκκινο κρασί
σύννεφο βαρύ στη μαύρη άχλη του ουρανού
γυρεύει την πραγμάτωση εμπειρίας ηδονικής
που θα μοιάζει με ζωή.
Η αντίσταση ατσάλινη αγκύλη στην πλάτη
βαραίνει τα φρύδια και παραλύει τα χέρια
Τι περιμένει κανείς? κι όμως, μια άρνηση,
δικαιολογημένη για τον μικρόκοσμό της μικρής ζωής μας.
δεν είμαστε κι υπεράνθρωποι.
Τι περιμένει κανείς? Κι όμως.
Την ουτοπία της επανάστασης εύκολα την τραγουδάς,
αλλά στην ουσία ποιός ρισκάρει να κάψει τα χέρια και το νου.
πόσο μάλλον για τις αβέβαιες προφητείες μιας εν αναμονή ολοκλήρωσης.